Gatunki zagrożone

Gatunki zagrożone 

W ciągu ostatnich dziesięcioleci przekonaliśmy się niejednokrotnie, że główna przyczyną wymierania zagrożonych gatunków jest zanik ich naturalnych siedlisk, zawłaszczanych przez człowieka. Problem ten dotyczy wielu siedlisk w Europie i Polsce. W ciągu ostatnich 20 lat w granicach Polski wyginęły dwa gatunki dużych ptaków - drop i kulon, a na krawędzi wymarcia oscyluje kilkanaście dalszych gatunków, których liczebność ciągle spada. Przykładem jest choćby batalion, który w naszych warunkach związany jest z ekstensywnie użytkowanymi łąkami i niegdyś regularnie gniazdował w dolinach dużych rzek na niżu, a obecnie niemal nie lęgnie się w Polsce. Innym skrajnie rzadkim gatunkiem jest głuszec, gatunek charakterystyczny dla starych borów sosnowych i świerkowych. Postępujący spadek jego liczebności jest świadectwem zanikania takich drzewostanów.

Szansą na przetrwanie tych i innych gatunków jest wielkoobszarowa, konsekwentnie wdrażana, prowadzona w skali międzynarodowej ochrona ich siedlisk. Sieć Natura 2000 jest próbą realizacji takiego ambitnego, ale i koniecznego planu ochrony europejskiej bioróżnorodności.

Dlaczego warto chronić ptaki?

Ptaki są powszechnie wykorzystywane jako dobre wskaźniki stanu (lub ogólniej: jakości) środowiska przyrodniczego. Liczba gatunków ptaków zamieszkujących dany teren oraz liczebności poszczególnych gatunków są prostymi, stosunkowo łatwymi do oceny, wskaźnikami ogólnej różnorodności biologicznej tego obszaru. Ma to ogromne znaczenie w czasach, kiedy utrata bioróżnorodności stanowi jeden z podstawowych problemów ekologicznych. Fakt, iż w ciągu najbliższych 20-30 lat w granicach Europy może wyginąć 15% gatunków ptaków, jest więc świadectwem niebezpieczeństwa grożącego tysiącom innych gatunków zwierząt i roślin zamieszkujących te same tereny.