Woda "tworzy" Bekę

Unikatowe zbiorowiska roślinne, będące siedliskiem dla rzadkich gatunków ptaków wodno-błotnych powstały i istnieją dzięki panującym w rezerwacie charakterystycznym  warunkom wodnym. Położenie w strefie brzegowej Zatoki Puckiej ma bezpośredni wpływ, na takie zjawiska hydrologiczne jak, przelewanie się wód morskich przez niski wał wydmowy. W konsekwencji tego łąki Beki są sezonowo zalewane.
W granicach rezerwatu ma ujście rzeka Reda, rozwijająca się prawie naturalnie pod wpływem czynników lądowych - akumulacyjnych i morskich - abrazyjnych.

Prace melioracyjne

Istotna przebudowę sieci hydrograficznej wykonano po raz pierwszy w XIX w., powstały wtedy pierwsze inwestycje melioracyjne na terenie dzisiejszego rezerwatu. W tym czasie Reda prowadziła wody głównie północnym korytem, czyli obecnym kanałem Beka. Przygotowując teren do wykorzystania rolniczego w części pradoliny wyprostowano koryta przepływajacych tam cieków, w częsci z nich wykopano sztucznie kanały. Wtedy też przeniesiono główny nurt rzeki Redy w południową odnogę - funkcjonującą do dziś. Celem tych prac było osuszenie terenu i zwiększenie wykorzystania tych obszarów jako użytki rolne.
Modernizacje i rozbudowę systemu melioracyjnego kontynuowano w XX wieku. W połowie lat 50-tych przeprowadzono kompleksową renowację i rozbudowę sieci melioracyjnej. Do połowy lat 70-tych infrastruktura ta była regularnie konserwowana. Dzięki czemu możliwe było rolnicze wykorzystywanie tych terenów jako łąki i pastwiska.